Aan het woord is: Pieter Stierman (68), hij woont in Lelystad en is voorzitter van de stichting One Fine Day.

In oktober vorig jaar ging ik als projectmanager bij ReumaNederland (voorheen Reumafonds genaamd) met pensioen. Ik wilde niet achter de beroemde geraniums gaan zitten. Dus toen ik werd benaderd om mijn kennis en kunde in te zetten voor een Lelystadse stichting, was ik snel overstag. Het toenmalig bestuur van de stichting One Fine Day zocht voor een nieuw te vormen dagelijks bestuur een voorzitter. Dat heb ik met veel plezier op mij genomen. Met name de doelstelling van de stichting om kinderen met een beperking een geweldige dag op het water te bezorgen, spreekt mij heel erg aan.

Dagjes zeilen voor kinderen met een beperking
One Fine Day organiseert vaartochten op het IJsselmeer en Markermeer voor kinderen van zes tot achttien jaar met een beperking of met een langdurige ziekte. Zij, en ook hun begeleiders zoals gezinsleden en verzorgers, kunnen door het buiten zijn een dagje ontspannen en even afstand nemen van de dagelijkse moeilijkheden. Ze varen mee op grote tweemasters zoals de Abel Tasman, de Bounty en de Hoop. Deze zeilboten maken deel uit van de historische vloot van Kampen en hebben als thuishaven Lelystad. Ze bieden plaats voor groepen van twaalf tot honderd kinderen met begeleiding.
De kinderen krijgen opdrachten en als ze ertoe in staat zijn, mogen ze ook meehelpen met zeilen, de catering en aan het roer staan. De dagjes kunnen we organiseren dankzij de steun van vele donateurs en sponsors, en natuurlijk de vrijwilligers. De stichting One Fine Day bestaat al ruim twintig jaar en heeft in totaal al meer dan zesduizend kinderen een onvergetelijke dag bezorgd.

Varen nu niet mogelijk
Het zijn kwetsbare kinderen voor wie we de dagjes organiseren en de groepen zijn flink groot. Dus in coronatijd ligt het varen stil. Heel erg jammer, want het doet de kinderen en hun begeleiders altijd zo goed. Zoals een organisatie voor kinderen met onder meer autisme ons na afloop schreef in een bedankbrief: 'Er is al zo weinig voor onze kinderen en vaak zitten ze in een vergeethoekje. Toen we de uitnodiging kregen, werden we totaal overrompeld.'
Ook de schippers en de andere vrijwilligers missen het. Met name de interactie tussen de bemanning van de schepen en de kinderen. Elke tocht is er weer veel gezelligheid en onbevangenheid, daar kijken we met zijn allen erg naar uit.
Ondanks de crisis staan de werkzaamheden van het dagelijks bestuur niet op een laag pitje. Zoals het onderhoud van een schip dat als het stilligt gewoon doorgaat, gaat ook het onderhoud aan de stichting gewoon door. Denk aan het actualiseren van de website, het aanschaffen van een nieuw CRM-systeem en de blijvende zoektocht naar sponsoren en ook naar vrijwilligers. Zo zijn we momenteel naarstig op zoek naar een webmaster, een socialemedia-redacteur en een relatiebeheerder.

Ik mis de (klein)kinderen
Ondanks het feit dat ik mij niet hoef te vervelen, is door COVID-19 mijn wereld en die van de stichting wel veranderd. Zoals de schippers de kinderen missen, geldt dat voor mij ook. Daarnaast zie ik mijn vier kleinkinderen ook een stuk minder. Onze jongste kleindochter van vijf maanden zien we nu uit de verte en dat is een hard gelag. We weten dat we hierin als opa en oma niet alleen staan, er zijn meer mensen met dat probleem. Maar het blijft zuur.

Vaststaat dat we in een sterk veranderende wereld leven. Het virus zal nog wel een hele tijd bij ons blijven en afhankelijk van de ontwikkeling van een vaccin of medicijn zullen we met een anderhalvemetersamenleving te maken hebben. Zoals onze Johan Cruyff ooit zei dat ieder nadeel ook zijn voordeel heeft, hoop ik dat we met name onze kijk op het milieu, economische waarden en de gezondheidszorg opnieuw tegen het licht houden en weer herontdekken dat we onze planeet toch wat beter moeten hoeden.

Zee maakt mijn dag goed
Als iemand met Schevenings bloed in de aderen heeft de zee altijd al een behoorlijke invloed op mij gehad. Ook in deze wat moeilijke tijd speelt dat een rol. Met name de schilderijen van Mesdag kunnen mijn dag weer goed maken als het soms wat onrustig in mijn hoofd is. Virtueel varen op zee rond de tijd van Oud Scheveningen van voor de oorlog is voor mij een rustmomentje. Gelukkig dat er zoiets als internet bestaat.

Horizon afspeuren
Ik vaar zelf op onze schepen een heel enkele keer mee, niet virtueel maar voor het echie. Ik word er altijd weer heel blij van als ik vanuit mijn werkkamer over het Markermeer kijk en een van onze grote zeilschepen voorbij zie varen. Nu is het erg rustig op het water. Het is een triest gezicht als ik al de prachtige zeilschepen stil langs de kade van de haven zie liggen zonder de gewoonlijke bedrijvigheid aan boord. Het is helaas nog onvoorspelbaar wanneer en hoe we weer kunnen gaan varen. Zoals onze schippers door hun kijker de horizon afspeuren voor een veilige vaart, zo speur ik de horizon af naar onze toekomst, wetende dat we uiteindelijk toch weer van een mooie zonsopkomst kunnen genieten.

Aan het woord is: Gerjanne Sluijter (64), ze woont in Haarlem en werkt als assistent-begeleider bij Kinderdienstencentrum (KDC) de Wollewei.

Normaal gesproken werk ik met kinderen met een verstandelijke en soms ook een lichamelijke beperking. Ze komen gewoon naar je toe, ze begrijpen niet dat lichamelijk contact hebben nu niet mag. Ook is het belangrijk voor ze, ze kunnen rustig worden van een arm om hen heen, een knuffel. En we moeten ook luiers verwisselen, de meeste kinderen dragen die. Dus op anderhalve meter afstand blijven is onmogelijk. Ik sta sinds corona niet op de groep, maar maak alles schoon dat aangeraakt wordt. Bijvoorbeeld deur- en lichtknoppen en toetsenborden. Ook speelgoed, want dat stoppen de kinderen in hun mond. Zo is er een jongen met autisme die dat de hele dag door doet nadat hij het steeds eerst heeft laten vallen. Van die gewoonte wordt hij rustig.

Coronaprotocollen en teststraat
Momenteel zijn we beperkt open met twee, hooguit drie kinderen per groep. Dat zijn kinderen die echt niet thuis kunnen zijn overdag of van wie de ouders in vitale beroepen werken. Vanaf 11 mei gaan we weer open voor alle kinderen. De GGD is bij ons op het werk geweest om informatie te geven en onze vragen te beantwoorden. Wat wel en niet te doen als we geen anderhalve meter afstand kunnen houden tot de kinderen en elkaar? Bijvoorbeeld de chauffeurs die de kinderen halen en brengen, ook kinderen in rolstoelen. Dragen we wel of geen mondkapjes en handschoenen? Hoelang blijft corona in je haar hangen, wat kun je ertegen doen? Alle adviezen worden nu uitgeschreven in protocollen. Zo weten we al dat we de tennisballen moeten vervangen door gladde ballen, die we makkelijker kunnen schoonmaken. Alle maatregelen bespreken we met de ouders. Sommigen zijn heel bezorgd vanwege hun kwetsbare kinderen. Gelukkig kunnen ze wel uitgaan van een grote kans dat we als medewerkers gezond zijn, omdat we zo nauwkeurig zijn. Bij verkoudheid blijven we thuis en we laten ons bij gezondheidsklachten testen op corona. Bij de ijsbaan gebeurt dat. Daar is voor zorgmedewerkers in Haarlem een zogeheten teststraat ingericht, een drive in, naar Koreaans voorbeeld. Je rijdt er met de auto in en blijft erin zitten, terwijl een helemaal in plastic ingepakte medewerker van de GGD de test afneemt. Een paar collega's hebben de test laten doen. Ze hadden geen corona. Dat is geruststellend, ook voor de paar collega's die zwanger zijn.

Misschien eerder met pensioen
Hoewel ik nu dus nog niet dicht bij de kinderen kom, ben ik soms angstiger dan ik had gedacht. Ik ben bang om zelf ziek te worden, want ik heb vanwege mijn leeftijd meer risico. En ik ben huiverig om straks weer in de buurt te komen van de kinderen. Zo hebben we kinderen met een meervoudige handicap die sondevoeding krijgen en kinderen met epileptische aanvallen. Het is nog niet bekend of hun immuunsysteem anders werkt dan bij kinderen zonder een beperking en of ze bevattelijker zijn voor corona en/of anderen eerder kunnen besmetten dan kinderen zonder beperking. Hopelijk wordt dat in de loop van het jaar duidelijk. Ik denk momenteel wel na over de vraag of ik eerder met pensioen ga, zodat ik een extra risico op het krijgen of verspreiden van corona vermijd.

Angst transformeren
Als hooggevoelige neem ik ook snel angst bij anderen waar. Op mijn werk ervaar ik het niet. Ik denk doordat we respectvol met elkaar omgaan, ook dankzij de duidelijke afspraken. We hoeven niet te 'vechten en knokken'. Dat gebeurt in een supermarkt, op straat of op de markt natuurlijk ook niet, maar energetisch zijn er wel irritaties voelbaar als mensen denken 'ik wil iets uit het schap pakken waar jij net staat' of 'je pakt net het laatste pak toiletpapier dat ik had willen hebben'.
Ik meng me daarom ook zo min mogelijk in groepen, ik voel me er niet op m'n gemak. Wel in online meditaties  waar soms tot wel vijfhonderd mensen tegelijk aan meedoen. Voor vrede in de wereld en met de intentie dat mensen vergevingsgezind worden en 'het licht van hun ziel' kunnen laten schijnen. Daarnaast doe ik aan Pranic Healing, wat het zelfherstellend vermogen van je lichaam vergroot.

Wat ik doe als ik me angstig voel, is door de angst heen gaan. Want ik weet dat ik dan bij mijn gaven kom, die onder de angsten zitten. Daarom hoop ik de angst te transformeren. Ik zie het ook als een heel transformatieve tijd. Helpend zijn de ademhalingsoefeningen van Tineke en Romy en Transformational Breathing. Ze brengen me weer terug bij mezelf. Daarnaast geeft het rust als ik me realiseer dat ik niet de angst ben, maar angst heb. Zo bén ik ook niet dit lichaam, een ziekte, mijn gedachtes of emoties. Ik héb een lichaam, ziekte, gedachtes of emoties. Zo met een afstandje naar mezelf kijken werkt heel direct, in combinatie met diep ademen naar een punt 3,75 cm onder mijn navel. Daar zit je chi, je levenskracht.  
Tai chi doe ik nu via Zoom. Het voelt meer op afstand, ook omdat ik de anderen minder voel en de begeleider moeilijker kan zien en horen. Maar ik heb voldoende les gehad, zodat ik weet wat de bedoeling is. Verder geniet ik van de stilte op straat en in de lucht, de vogelgeluiden, de schone lucht, dat heeft iets troostrijks, net als het besef dat het voor de dieren nu lekker rustig is. Troost put ik ook uit een gedicht van Franciscus van Assisi.

Angstig zijn een aantal bewoners in het hofje waar ik woon. Mijn bovenbuurvrouw van 84 jaar is mentaal nog heel goed, maar heeft fysieke klachten en gaat bewust de deur niet meer uit. Voor haar doe ik boodschappen.
Zo zijn er nog een paar vrouwen met klachten die zich isoleren. AIs minigemeenschapje kunnen we voor elkaar zorgen, het gaat ook eenzaamheid tegen. We hebben een WhatsAppgroep en we gaan af en toe om de centrale eikenboom zitten met een kop koffie. Zo'n praatje op ruim twee meter afstand van elkaar wordt erg gewaardeerd.

Wake-upcall
Ik zie de coronacrisis als een wake-upcall. Wat doen we met onszelf en de Aarde? De natuurlijke balans is verstoord. De Aarde is één groot lichaam. En zoals je ziek wordt als je eigen lichaam niet in balans is, wordt de Aarde dat ook. Laten we niet wegkijken, maar onderzoeken wat we kunnen doen. Tenslotte hangt alles met alles samen. Ik zie de Aarde als mijn moeder of 'mijn grote zus'. Voor haar wil ik goed zorgen, net als voor mezelf en me op het zelf-helend vermogen richten.

De verspreiding van het virus is onder meer ontstaan doordat dieren uit hun natuurlijke habitat zijn verdreven. Ik heb een aantal jaar als vrijwilliger in Bolivia gewerkt en mede een kleinschalige woning voor kinderen zonder ouders opgezet. In die tijd heb ik meegemaakt dat er veel oerbos gekapt werd voor het aanleggen van soja- en rietsuikervelden. Het gaat dan om bomen van wel anderhalve meter dikte, zoveel als de afstand die we nu moeten houden... De leefgebieden van onze mede-Aardebewoners zoals apen en andere wilde dieren gaan eraan. De dieren komen in het nauw en zo kunnen we als mens meer in contact komen met dieren die ziek zijn of besmet. Het is bijvoorbeeld bekend dat dieren zoals apen en nertsen corona kunnen krijgen. Doordat de kap illegaal gebeurt, wordt er dik aan verdiend en blijft het rendabel. Het gaat me erg aan het hart.

Ook blijft het virus in stand doordat mensen schieten op wilde dieren om te eten te hebben. Zo heb ik nog contact met gezinnen in Bolivia die als gevolg van corona hun werk in een winkel of de cementfabriek verloren hebben en nu in armoede en honger zitten. Er is geen sociale verzekering waarop ze een beroep kunnen doen. Die mensen hebben wel veel grond om hun huis, maar als gevolg van de klimaatveranderingen is het er vaker heet en te droog, waardoor er niets groeien kan, ze kunnen zelf geen eten verbouwen.
De klimaatveranderingen, waar de kap van oerbos aan bijdraagt, zijn ook te merken aan de hoeveelheid aardbevingen en vulkaanuitbarstingen. Ik las laatst een wetenschappelijk artikel over het effect van extreme regenval en poreuze grond. De grote hoeveelheden water die daardoor plots het binnenste van de Aarde bereiken, kunnen aardverschuiving en aardbeving veroorzaken.

Creatief en inventief
De uitdaging is om uit die vicieuze cirkel te komen door meer zelfvoorzienend te worden en minder afhankelijk van buitenlandse im- en export. In Bolivia ben ik bezig geweest met grondverbetering door het composteren van organisch afval en mensen maken er bijvoorbeeld van plastic flesjes plantenbakken. Ook zijn er van rivierkeien plantenbakken gemaakt waarin mensen groenten kunnen verbouwen. Daarmee hebben ze het probleem opgelost dat varkens en kippen door de grond harken met hun poten en de zaden opeten.
In Nederland wonen we met vele mensen op weinig grond, waardoor zelfvoorzienend worden lastig is. Ik heb goede hoop dat we toch ook hier door creativiteit inventiever worden.
Bij een school bij mij om de hoek bedacht iemand dat het maaien achterwege gelaten kon worden, zodat er een bijenveldje gemaakt kon worden. Daar heb ik zaadjes geplant. De balans herstellen kan klein beginnen.

Aan het woord is: Natascha Beets (54), zij woont met haar man in Haarlem en werkt als managementassistent op een basisschool in Aerdenhout.

Sinds de eerste nieuwsberichten over corona heb ik verschillende stadia doorlopen. Op het moment van de uitbraak in China dacht ik nog ‘wat een gedoe over een griepje, er gaan wel vaker mensen aan dood’. Toen echter het hele land platging, realiseerde ik me ‘jeetje mina, dat doen ze niet zomaar!’. Het kwam steeds dichterbij en uiteindelijk kwamen we terecht in een intelligente lockdown waarbij ook de school gesloten werd. Ik heb in de eerste weken veel radio geluisterd en op social media kwam ik allerlei verhalen en complottheorieën tegen. Omdat ik me niet mee wil laten zuigen in allerlei verhalen en zeker niet in angst, volg ik alleen nog het hoogstnoodzakelijke. In die eerste weken was het voor mij als hoogsensitief persoon ook behoorlijk heftig om naar buiten te gaan. Ik voelde de angst van anderen en kwam soms zelfs thuis met pijn op mijn borst. Ik heb inmiddels geleerd om me daar meer voor af te sluiten, onder meer door iedere morgen te mediteren. Ook heb ik een timer gezet waarmee ik mezelf ieder uur even herinner om een hartademhaling te doen en een healing prayer (mantra) op te zeggen.

School als spinnende kat in het zonnetje
In de eerste twee weken van de lockdown was alles in school erop gericht de lessen door te laten gaan. De leerkrachten en directie hebben keihard gewerkt om dat (digitaal) voor elkaar te krijgen. Voor mij leek er juist even minder te doen te zijn, wat nogal nutteloos aanvoelde. Totdat ik me bedacht dat er nog genoeg klussen lagen waar over het algemeen geen tijd of geld voor beschikbaar is. Ik ben schilderwerk in het schoolgebouw gaan doen, een aantal dingen die me al lang een doorn in het oog waren heb ik, met hier en daar wat hulp, opgeknapt. Onze facilitymanager – die negen scholen beheert – heeft deze tijd aangegrepen om de hele school van buiten te laten opknappen en schilderen. Het charmante oude gebouw ziet er nu uit als een spinnende kat in de zon, alles is weer mooi. Toen het lesgeven op afstand eenmaal liep, kwam ook mijn werk weer op gang. Sindsdien ben ik weer alle werkdagen bezig op school. Met driehonderdveertig kinderen en vijfentwintig medewerkers die er elke dag rondlopen, is er altijd veel energie in het gebouw, vaak prettig en soms ook vermoeiend. Nu is het, zonder telefoontjes, ad hoc werkzaamheden, collega’s, kinderen en allerlei onverwachte zaken veel rustiger. Daardoor werk ik efficiënter. Gelukkig ben ik niet helemaal alleen, de schilders en de conciërge zijn er natuurlijk ook aan het werk en zo nu en dan komt er een leerkracht langs.

Onthaasten
Ik werk nu meestal tot 16.00 uur, dus ik vertrek wat vroeger dan normaal. Dan kan ik op mijn gemak met de hond gaan wandelen en eten koken. Het is een luxe om wat vroeger te kunnen eten, dat past beter bij mijn natuurlijke ritme en heb ik nog de hele avond. Voor corona sportte ik tweemaal per week, bezocht ik wekelijks een vereniging en volgde ik een cursus op de hondenschool. Toen dat allemaal stil kwam te liggen, vond ik dat zalig! Vier dingen per week betekent ook vaak haasten en ik merk dat ik het heel fijn vind om dat niet te hoeven doen. Ik ben me dan ook aan het bezinnen hoe ik na de crisis door wil gaan. Wil ik al deze activiteiten nog wel? Wat mis ik inmiddels wel en wat mis ik niet? Ik merk dat ik gelukkiger ben als ik de rust opzoek, me laat leiden door wat ik in het moment nodig heb in plaats van mee te doen in de haastmodus van de maatschappij. Ook om spontaan te kunnen besluiten wat ik ga doen zonder rekening te houden met wat ‘moet’ ervaar ik als heel prettig. Wat deze tijd voor mij bevestigt, is dat ik een heel sterke innerlijke motivatie heb om dingen te ondernemen. Ik haal zowel blijdschap als lichtheid uit mijn binnenwereld, ik heb eigenlijk maar heel weinig prikkels van buitenaf nodig om gelukkig te zijn. Tekenen, in de tuin bezig zijn, met hondje de lente natuur in, klusjes doen. Het zijn de kleine dingen die me gelukkig maken en doordat we aan huis gekluisterd zijn realiseer ik me dat nog meer dan anders.

Energiefrequentie verhogen
Ook voel ik me nog dankbaarder voor alles dat mooi, goed en waar is in mijn leven. Onze liefdevolle relatie, de gezondheid van mij en mijn dierbaren, inkomen hebben, in Nederland wonen. Ik besef me dan hoe gezegend ik ben. Natuurlijk leef ik mee met degenen die het financieel moeilijk hebben, mensen die in hun eentje thuis zitten en zich eenzaam voelen, mensen die alleen moeten sterven of mensen die driehoog achter wonen en met stress wat betreft werk ook nog hun kinderen moeten lesgeven. Helaas kan ik niet zo veel doen om hen te helpen. Naar mijn idee is alles energie, dus als ik mijn energiefrequentie verhoog door gelukkig te zijn en de meditaties van de I AM Academy te doen, verhoog ik ook het algehele veld van energie. Ook daarom hou ik mijn focus op het positieve. Waar je je aandacht op richt groeit en gedachtekracht manifesteert. Ik denk echt dat we zo veel meer kunnen dan we denken. Daarom wil ik bij de lichtheid blijven en me niet te veel zorgen maken over hoe het verder moet met bijvoorbeeld de economie.

Wat ik mis
Ik mis het ‘echte’ contact met vrienden, dus ik videobel wat vaker met ze, het is fijn om zo het contact te houden. Heel soms wandel ik met iemand op gepaste afstand. Ook mis ik mijn moeder, ze was begin april jarig en we zijn niet bij haar op bezoek gegaan. Ze woont zelfstandig en maakt elke dag een wandeling, ze vermaakt zich gelukkig prima. Met mijn verjaardag gaan we, nu de regels wat versoepeld zijn wel even bij haar op bezoek. Zonder zoenen of knuffelen.

Effect van social distancing
Over zoenen en knuffelen gesproken: ik hoop echt dat er na deze social-distancingperiode één sociale omgangsvorm wordt gevonden om elkaar te begroeten. In ieder geval iets anders dan die drie (zeer oncharmante lucht)zoenen. Het is ongemakkelijk en ik heb er altijd moeite mee gehad. Ik krijg het al benauwd als ik naar een verjaardag moet, de hele kring zoenen of toch alleen maar een hand? Nu is ook de knuffel er de laatste jaren nog bijgekomen, wie wil wat? Eén zoen en een knuffel? Alleen een knuffel? Twee of drie zoenen? Heel sociaal lastig allemaal. Dus één begroeting graag en alleen met heel goede vrienden een lekkere knuffel. Die anderhalve meter is trouwens voor hooggevoeligen wel heel fijn, niemand die ongevraagd je aura binnen dendert.

Meer ruimte voor creativiteit
Ik ben allerlei nieuwe dingen aan het leren, dat vind ik heerlijk. Zo ben ik met online tutorials het programma Illustrator aan het leren zodat ik mijn eigen illustraties kan maken. Ook maak ik mezelf het programma Artrage eigen, een schilderprogramma. Vroeger wilde ik alleen maar tekenen, maar onder druk van mijn omgeving heb ik steeds andere werkrichtingen gekozen. Mijn werk op school is superleuk, ik krijg veel energie van de kinderen en vind het fijn om een regelmatig inkomen te hebben. Dus ik zou het niet willen missen. Mijn hart ligt in creativiteit en daar heb ik nu weer ruimte voor. Als mensen mijn tekeningen zien, zeggen ze vaak ‘Je moet er iets illustratie-achtigs mee doen!’. Ik zie wel, ik teken alleen maar omdat ik er blij van word. Zo maak ik bijvoorbeeld mijn eigen ansichtkaarten. Ook ga ik de meivakantie benutten om mijn portfoliowebsite weer op orde te maken.

Moeten en willen we zo verder?
Naar mijn gevoel legt corona dingen bloot. Mensen die zich al eenzaam voelden, voelen zich nog eenzamer. Stellen bij wie het al niet lekker liep vechten elkaar wellicht de tent uit. Corona vraagt mensen na te denken, hoe ze verder willen leven, hoe ze willen werken. Een pas op de plaats is weleens goed. Het is nodig de verbinding met jezelf te voelen nu je minder kunt rekenen op afleiding van buiten. Een crisis zorgt ervoor dat je eerlijk moet zijn. Wie ben je als er weinig te doen is? Wat blijft er over? Niets blijft verborgen.

Ook zien we hoe de natuur opbloeit, hoe schoon de lucht is. Bij ons is het nu heerlijk rustig, doordat er weinig vliegtuigen over komen. Schiphol ligt hier om de hoek en het anders constante geraas en gerommel in de lucht is best heftig. De rust hoeft niet te wennen, ik zie nu al op tegen de heropening van Schiphol. De natuur komt ook op adem nu het rustiger is. De vraag ‘moeten en willen we op deze manier verder?’ geldt niet alleen op kleine maar ook op grote schaal. Ik hoop heel erg dat deze tijd de omslag wordt naar een duurzame economie. Natuurlijk wil ik niet dat mensen werkloos raken, ik hoop wel dat meer mensen voelen dat het ook allemaal wel wat minder kan. Wat langzamer, minder consumeren, minder prikkels. Ik deed er zelf ook aan mee hoor. Heb ik al die jurkjes in mijn kast wel nodig? Ik loop al weken rond in een spijkerbroek en fleece en ik voel me er niet minder gelukkig om...